translation of kafenes

I have a kafeneio


at the edge of the port

it was built with the tears

of those who are left behind

and wait.

I have a kafeneio

that always hears about the same things,

shipping off and journeys,

from those who are left behind

and wait.

I have a kafeneio,

an old wreck,

Ah, if only it could be a ship

for those who are left behind

and wait.

Να σας φιλέψω ένα γλυκάκι;

Το ξέρω. Σε έναν καφενέ το πολύ πολύ να κεράσεις γλυκό νερατζάκι ή σταφύλι. Ομως ήταν η πρώτη έκλαμψη όταν άκουσα για αυτόν τον καφενέ, και δεν την παίρνω πίσω. Το αγγλοσαξονικό γλύκισμα το αποκαλώ ωμό γιατί θέλει μόνο ψυγείο. Για την ακρίβεια απαιτεί και αρκετή υπομονή αφού πρέπει να παγώσει 12 ώρες πριν το βρέξουμε με την μαρμελάδα. Αφού δε πέσει αυτή η τιποτένια, και καθώς περνά η ώρα, αν έχει επιβιώσει μέχρι το απόγευμα της επομένης γίνεται όλο και καλύτερο, αφού αυτή η κυρία την πέφτει και νοστιμίζει μέχρι το παντεσπάνι. Οσοι το έφαγαν ήθελαν κι άλλο.

Συνταγή για το "Ωμό Τσιζκέικ"
Για όσα άτομα προλάβουν

ΥΛΙΚΑ

1/2 κουτί μπισκότα digestive
1 φακελάκι σαντιγύ σε σκόνη
ι πακετάκι τυρί κρέμα
1/2 πακέτο βούτυρο
ι βαζάκι μαρμελάδα βατόμουρο
1 φακελάκι ζελατίνη σε σκόνη
11/2 φλυτζάνι φρέσκο παγωμένο γάλα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Χτυπάω στο μίξερ γάλα και σκόνη σαντιγύ για 10λεπτά μέχρι να γίνει μια πηχτή σαντιγύ. Παράλληλα ζεσταίνω το βούτυρο σε πρικάκι και αλέθω τα μπισκότα στο μουλτι να γίνουν γαλέτα (ναι έχω πολλά χέρια). Ενώ η σαντιγύ είναι σχεδόν έτοιμη, ρίχνω τη γαλέτα σε ταψάκι με δαχτυλίδι τη στρώνω και υπολογίζω το ύψος στο παντεσπάνι μου. Αν μου φαίνεται κοντούλι σπάω μερικά μπισκοτάκια ακόμη. Στη συνέχεια τα λούζω σιγά σιγά με το λιωμένο βούτυρο. Βάζω χέρι (το αγαπημένο μου) να πάει παντού στο μπισκότο το βουτυράκι κι έπειτα το στρώνω ομοιόμορφα στο ταψί, κι έχω έτοιμη μια πεντανόστιμη βάση. Παράλληλα στη σαντιγυ που δεν τη ξεχνάω γιατί μπορεί να θυμώσει και να κάτσει, ρίχνω το τυράκι κρέμα, λιγο λίγο. Ανακατεύω απαλά με ένα κουτάλι. Τη βάζω ψυγείο, και ετοιμάζω το ζελεδάκι. Στο πρικάκι πάλι, όχι αυτό που έλιωσα το βούτυρο και μας βγει έτοιμη για ηλιοθεραπεία η κρέμα, ρίχνω λίγο νερό, ως τη μέση και το αφήνω να ζεστάνει, αλλά όχι να βράσει. Αφού ζεσταθεί, αδειάζω τη ζελεδένια σκόνη και ανακατεύω καλά ώσπου να διαλυθεί. Την αφήνω να κρυώσει λίγο και αφού μου την κάνει τη χάρη γιατί ηδη ανυπομονώ, την αδειάζω στη κρέμα μου, η οποία σε αυτό το στάδιο πρέπει να μοιάζει με το τραγούδι του Μάρκου "είσαι αφράτη σα φρατζόλα" και να έχει αραιώσει αρκετά. Ανακατεύω προσεχτικά, και τη ρίχνω σιγά σιγά πάνω από το παντεσπάνι. Καλύπτω με αλουμινόχαρτο και αφήνω το γλυκό μου στη συντήρηση του ψυγείου να παγώσει καλά καλά. Αυτό το καλά καλά, σημαίνει πως αν γυρίσω ανάποδα το ταψί η κρέμα δεν θα πάει πουθενά. Αν πάει ξεκινάμε πάλι από την αρχή. Συνήθως περιχύνω πάνω στη λευκή κρέμα μου τη μαρμελάδα, οταν πιάσουν τους καλεσμένους μου υπογλυκαιμίες, οπότε και βγάζω το δαχτυλίδι από το ταψί. Ομως συνήθως την επομένη το πρωί το τσιζκέικ είναι πολύ πιο νόστιμο αφού η άτιμη η μαρμελαδίτσα έχει πέσει από τα τοιχώματα, έχει εισβάλει στο παντεσπάνι και έχει δέσει με τη γεύση της κρέμας και του μπισκότου με τρόπο μοναδικό. Οπότε το απολαμβάνουν καλύτερα οι οικοδεσπότες. Πωπω τα σάλια μου έτρεξαν. Δοκιμάστε το. Δεν έγραψα σε πόσα άτομα αντιστοιχεί γιατί στα όργια τσιζκέικ πάντα χάνω το μπούσουλα.

Στο καφενέ, σκέφτομαι να το σερβίρω με άλλο όνομα. Περιμένω προτάσεις και εντυπώσεις.

Σλουρπ...

Προς εκκολαπτόμενους σεφ: Την τακτική γυρνάω το ταψί τούμπα για να δω αν έπηξε η κρέμα μην την επιχειρήσετε σπίτι. Χιούμορ έκανα!!!